Wie is eigenlijk van het sportpark? Drie partijen, drie antwoorden
Een sportpark had een lekkend dak boven de kleedkamers. Drie maanden lang gebeurde er niets. Niet omdat niemand het zag, maar omdat drie partijen alle drie dachten dat een ander verantwoordelijk was.
De gemeente ging ervan uit dat het sportbedrijf, dat de exploitatie beheert, onderhoud regelt. Het sportbedrijf ging ervan uit dat de vereniging, die al twintig jaar het gebouw "als eigen" beschouwt, zelf klachten zou melden bij de juiste partij. De vereniging ging ervan uit dat een lekkend dak nu eenmaal bij de gemeente hoort, zoals altijd. Drie redelijke aannames. Drie maanden een lekkend dak.
Waarom loopt dit zo vaak mis?
Omdat "wie is van het sportpark" zelden een antwoord heeft. Eigendom van de grond ligt meestal bij de gemeente. Exploitatie en beheer liggen vaak bij een sportbedrijf, een aparte stichting, of soms rechtstreeks bij de gemeente zelf. Dagelijks gebruik en een stuk feitelijk beheer liggen bij de verenigingen. Drie lagen, drie partijen, en zelden een document waarin precies staat waar de ene laag ophoudt en de volgende begint.
Is dat een probleem dat om een dikker contract vraagt?
Niet per se. Een contract met alle taken tot in detail uitgeschreven, lost dit zelden op, want in de praktijk verandert de situatie sneller dan het contract wordt bijgewerkt. Wat wel helpt: een helder gesprek over wie welke rol speelt bij de vragen die er echt toe doen. Wie beslist over investeringen boven een bepaald bedrag. Wie is eerste aanspreekpunt bij een storing of klacht. Wie heeft het laatste woord als twee verenigingen ruimte claimen op hetzelfde moment. Dat zijn geen juridische vragen, het zijn organisatorische afspraken die vaak nooit hardop zijn gemaakt.
Wat is dan de rol van de gemeente zelf?
Kaderstellend en eindverantwoordelijk, niet uitvoerend. Een gemeente die zelf in de dagelijkse gang van zaken van een sportpark stapt, ontneemt het sportbedrijf of de vereniging de ruimte om die rol goed te vervullen. Een gemeente die zich volledig terugtrekt, laat een leegte ontstaan die niemand anders opvult, zoals bij dat lekkende dak. De gezonde positie zit ertussenin: heldere kaders vooraf, en dan vertrouwen op de partijen die de uitvoering doen, met een duidelijk escalatiepad voor als het vastloopt.
En de vereniging?
Die is gebruiker, niet automatisch beheerder, ook al voelt een sportpark na jaren vaak wel zo. Dat gevoel is begrijpelijk en ook waardevol, het zorgt voor betrokkenheid. Het wordt een probleem zodra die betrokkenheid wordt verward met eigenaarschap, en een vereniging beslissingen neemt of nalaat te melden die eigenlijk bij een andere partij thuishoren.
Precies dit soort verwarring, wie is waarvoor verantwoordelijk, is waar wij als eerste naar kijken voordat we over ontwikkelrichting of investeringen praten, zoals ook te zien is in onze aanpak. Een sportpark met een heldere ontwikkelrichting maar een onduidelijke rolverdeling loopt op termijn alsnog vast. Vaak is een vaste, verbindende rol nodig om dit structureel op te lossen.
Een Sportpark heeft net zo goed een regisseur nodig als een gemeente
Herkent u dit patroon, waarbij niemand precies weet wie waarover gaat totdat er iets misgaat? Wij helpen dat graag scherp krijgen, voordat het probleem zich aandient.
Natasja Heijink
Ontwikkelregisseur maatschappelijke sportlocaties